Caput 139

CAPUT CXXXIX. De divisione apostolorum.

De festo divisionis apostolorum magnaeauctoritatis scriptores varii dissentiunt. Quidam enim volunt divisionem hanc intelligendam esse quasi quae Jerosolymae post duodecim aunos facta esset, cum videlicet apostoli partiti ac scparati fuerint ad concionandum ethnicis : Nonnulli vero putant festum hoc esse accipiendum de divisione Petri et Pauli, illa videlicet, de qua superius mentio facta est. illam enim tali dic factam fuisse arbitrantur quod utique bene fieri potuit. Dicitur autem hoc die magna illa apostolorum scquentia, cujus initium est hujusmodi. Cali enarrant, et Exvangelium Ascensionis, sed non integrum, ut quod ibi incipit: Et Dominus quidem Jesus postquam locutus est (Marc. xvi). Ad cujus extrenie partis probationem nonnulli hic mentionem faciunt de duobus discipulis Petri, qui cum ad praedicandum missi essent, et virciter viginti dies iter ingressi, alter eorum mortuus est, et alter ad Petrum rediit. Hunc aiunt fuisse B. Maternum. Sed Petrus ei tradidit baculum suum, ac ipsum remisit, praecipiens ut ad corpus socii sui adiret, et illud suo baculo tangeret. Quod quidem cum hic fecisscet, e vestigio alter revixit ad tactum baculi, qui jam mortuus fucrat quadraginta diebus. Et sic verum esse completum est, quod dixerat Dominus : Et majora horum facietis (Joan. xw). Dominus cnim quatriduanum suscitavit Lazarum, quod sane oppido quam magnunmne fuit : sed magis quod ad tactum baculi Pctri revixit ille, qui jam mortuus fuerat quadraginta diebus.