Caput 12

CAPUT XII. De personis.

Postquam de temporibus Deo spiritualiter dicatis bunc usque a nobis dictum sit, res ipsa postulat ut eodem modo de personis divinis offleiia addictis, hoc est ecclesiasticis, deinceps dicamns. Ad cujus rei majorem declarationem sciendum estin primis tres esse sectas, quae hominibus maxime probantur, quarum una est ethnicorum seu paganorum, altera He- braeorum, teitia Christianorum. Prima est erroriu, secunda veritatis, tertia salutis. In prima naufragium patimur, in secunda a periculo quidem eripimur,. sed in tertia salvamur. Prima rursum nos a Deo secat et separat, secunda illuminat, tertia autem penitus salvat et liberat. Verum mos paganorutn consersus est in ritum Christianorum. Quaee Dei Opt. Mas. niutatio sane pulcherrima est. Christianorum cnim personae, tam saeculares quam ecclesiasticae, ab aliis duabus sectis, nimirum ab Hlebraea atque etbnica, desumptae sunt. Quemadmodum enim apud nos duo sunt personarum genera, laicales videlicet sive populares (Qjouxoc enim populus est) et ecclesiasticae: sic apud ethnicos et Hebraeos, a quibus nostra: habuerunt initium. Apud cthnicos personae saeculares eraut hae : monarcha, scilicet Romanus imperator, patricii, qui et senatores dicebantur, quorum arbitrio universa ordinabantur; reges, duces, praesides, praefecti, tribuni plebis, tribuni militum, praetores, centuriones, decuriones, quaterniones, tribuni, quiestores, aediles, aulae janitores. In ritu vero templorum erant archiflamines, flamines, sacerdotes in utroque sexu. Namque apud illos non aliter, atque modo apud nos, erant et mulierum et virorun religiosi conventus. Inter poetas erant carminum judices, comoaedi, tragaedi , historiographi. Apud Hebraos porro cadem fuit personarum diversitas. Erant enim quaedam saeculares, quaedam vero cultui divino in templis perpetuo addictae. Et personse quidem in templis erant hae : summus sacerdos, et mipores sacerdutes, levitae, nathinaei, luminum escupctores, exorcistae, janitores vel aeditui, et cantores. Inter saeculares vero in primis dux populi erat ao regcndum Moses, et sub eo, quos ipse ad consilium soceri sui Jethro coustituerat, nempe erant hi : chiliarchi, hecatotarchi, pentecontarchi seu pentecesiarchi, et decarchi, hoc est, millenarii, centenars, sive centuriones, quintagenarii, decani; yoi« eni millenarium numerum exprimit, épyo» principem, unde yoispyoc dicitur qui praest mille. Sic ixeá» significat centum, unde hecatoncarchus est cui centum parent, et pentacontarchus cui quinquaginta. Nam ravorxorea quinquaginta sonat. Qui autem dccem in potestate habent, recte appellantur decani a Gixa decem, quod sint supra denos. Apud Christianos quoque personze sunt partim populares, partim cicricales. Populares non sunt diversae ab iis quas. apud ethnicos esse dicimus, quamvis non ubique clericales sunt, quae administrant ecclesiam, dicunturque aó tou xapov, quod sors interpretatur, quasi sorte sint electae. In veteri namque testamento saeerdotes sorte eligebantur. Quemadmodum ctiam ethnici sortitione unum ex liberis suis ad clericatum cligebant. Possunt nihilominus dici clericales, quia ipsi accipiunt haereditatem Domini, nimirum decimas et oblationes, Nam xapec Graecis non solum est quod nobis sors, sed et hereditas. Est epim iis iequivocum, unoquoque nomine duo heec significat, l'crsonae autero ciericaes dvyduptux Yo woo chos, quasi sint soli viventes a novo: solus, et eye habeo, quod ab aliis scorsim soli habitare debeant, et ecclesiasticos. Quae st porro personarum diversitas inter monachos equidem satis notum esse existimo. Totum enim illud ab ordinum varictate petendum est, quam alii albi sive candidi, alii nigri appellantur.