Caput 24

CAPUT XXIV. De pulsu campanarum et matutini temporis initio.

' Cum Ecclesie ministri ad nocturnum officium surgunt, quenadmodum in castris vigiles sese tubis cxcitant, ita hi primo pulsant campanas, in signuu fiuclibus ut pernoctent, et sese adversus insidiantem diabolum nuniant, ac suum Creatorem laudihus extollant, per quem a peccatorum tenebris et ab iniquitate daemonum se fore liberandos certissime sperant. Quemadiodum vero pulsandum sit in magnis solemnitatibus, diebus Dominicis, festis minoribus, et aliis diebus privatis, opportunius dicce tur alias. Dum igitur pulsantur campaneae, ecclesia aperta est, quam simul atque ministri Ecclesiae ingressi sunt, debent se ante omnia ad sanctorum altaria conferre, ibique pressa voce prostrati eos implerare, quatenus et se et suum gregem eorum auxiliis bene vigilando a principe tenebrarum valeant custodire et perpetuo in divinis laudibus perseverare. Sed quoniam campanarum mentionem fecimus, facile illud nebis cencedetur, si quod mysterium hic lateat, dewacto velus cortice aperiamus. Campana enim significat concionatores, qui perinde nos ad divinas orationes adhortantur. Lignum vero quod ullra campanae caput protenditur, crucem declarat Domini, et cavilla (sic enim ferrum illud pensile vocant, quod Graeci rectius poraov nominant , cujus pulsu campana sonum reddit) mentem concionatoris. Nam ut campana pulsari non potest nisi mediante cavilla, ita quoque inutilis ille est cencionator, qui mente non sit praeditus. Caeterum chorda quae campanae appenditur , sacram exprimit Scripturam, quia sicut chorda ex tribus potissimum conficitur funiculis, sic triplex omnino esse dicitur Scriptura, nempe historica, allegorica atque ethica. Quod autem campana elevcetur ac deprimatur indicio nobis est sacram Scripturam loqui aliquando alte et aliquando submisse. Jam ergo redeamus , unde diverti coepimus.

Pulsatis campanis, hebdomadarius (ita eum appellamus cujus est tota hebdomada in choro adnministrare officium) alta voce incipit : Domine , labia mea aperies ( Psal. .), id est aperi, ut sit enallage temporis. Domine, inquam, aperi, et os meum annuntiabit laudem tuam (Ibid.) At non et antea apertum os hahuit, cum orabat ? Habuit quidem, sed is est loquendi modus; non enim dicitur apertum os habuisse, quandiu submissa voce orabat, sed tunc aperuisse, quando illius vox aperte incoepit audiri. Yel necdum os aperierat ad laudandum Dominum, licet aperuisset ad orapdum. Yel etiam tangit religionem sacerdotum primitivae Ecclesiae, qui cumm ircnt cubitum signaculo crucis se muniebant vocemn comprimentes ad tempus usque matutinum, et tunc dcmum vocibus in laudem Dei prorumpebant. Sed quia hoc habet homo a Dco, quod ipsum laudet, idco ab ipeo petit, ut sibi os aperiatur, inquiens: Domine, labia mea aperies. Yerumenimvcro cum diabolus semper odio habeat laudem Dei, et bominem, tunc acerrime impugnet, quando se Dominum laudarc promitit, ne laudator Dei a diabolo superetur, cui haud facile est resistere, divinum implorat ausilium, cum ait : Deus, in adjutorium meum intendc (Psal. 1xix). Undc profecto etiam nunc moris est, ut tunc crucis fiat signaculum. Tum divino fretus auxilio, quod semper praesto adest cum illud invocabimus, feliciter auspicatur promissam laudem non solum Patri, vel Filio, vel Spiritui sancto, sed toti Trinitati, cum inquit : Gloria Patri et Filio et Spiritui sancto. Inchoata ad eum modum Dei laude, cantor, qui est quasi praeco Ecclesiae, vel ejus vicarius, alios adbuc ante altare suis orationibus insi- stentes ad laudandum Dominum hortatur, cum ait: Venite, exsultemus Domino, etc., (Psal. xcwv). ln quo psaimo etiam quaedam causae, quamobrem Demino exsultandum sit, continentur.