Caput 25

CAPUT XXV. De humano et de iis qua ad tertiam usque nocturnam fiunt.

Finita exhortatione, quae ob id appellatur invitatorium, quod caeteros ad laudem Dei invitet, sequitur ipsa laus, videlicet bymnus, qui ideo stando canitur, ut in erectione corporum ostendamus quam in laudando Dominum corda suzsum erigere debeamus.

Quia nisi mens lingue consonet, certum est vocem, quantumvis clamosam, Deo non placcre. Antiphona, quae sequitur, quaeque suaviter modulando canitur, mentis devotionem, quam in laudando Dominum babemus, designat. Verum ideo illa primo ncipitur, et finito psalmo, qui ei modeste accinitur, 4ota cantatur, quia tunc recte laudem nostram modulamur, si ex bona mentis devotione incaepta, simili devotione absolvatur. Antiphonae autem sunt quasi quaedam cantilenae ad aninorum recreationem divinis laudibus insertae. Versiculus, qui postea cantaur , signicat quod tunc ab officio psalmorum nos ad officium lectionum vertimus. A pueris hic canitur, ut tum demum intelligamus nostrum Deo placere servitium, si cum innocentia hoc agamus. Postea dicitur Dominica Oratio, quae inter alias vrationes babetur maxima auctoritatis privilegio. Atque baec ideo dicitur, ut per eam tentationes diaboli reprimantur. Cum enim diabolus sentit nos velle legere lectiones, in quibus sanctorum victoriase ab iüs contra ipsum obtentae recitantur, vel quae ad morum instructionem et virtutum informationem anaxune leguntur, tunc acrius impugnat nos. Quare ne ab ipsius impugnatione devincamur, orationi magis quam «oci incumbimus. Ultima autem pars orationis aperta voce recitatur, scilicet : Et ne nos indncas in tentationem, ut pateat ad quid illa dicatur oratio, ne videlicet qui lecturus est, id elationis gloria faciat, atque ita per diabolum seducatur et auditorum mentes lectionis irtellectu ac profectu per ipsius phantasticas tentationes defraudentur. Tunc itaque lector ad librum accedit, ac, priusquam legere incipiat, bencdictionem tanquam legendi licentiam petit a sacerdote, inquiens : Jube, domue, benedicere. Per quod innuitur neminem debere in ecclesia legere, uisi petita venia, ut jussus sit, vel ad hoc antce concessus. Scd animadvertendumn est, eum, qui leciurus est, hic domne dicere, non Domine, quoniam ad homincm loquitur, qui ut est semiplenus et imperfectus respectu nostri Domini, ita syncopato utitur vocabulc. In finc vero lectionis plene inquit Domine, hoc modo : Tu autem, Domine. Quod practer caetcres maxime observant monachi, cum dicuut domnus abbas, non dominus obbas. Hinc etiam est, quod famnuli dominis suis inservientes, si quando illis pocula porrigunt, non debeant utrumque genu flectere, sed duntaxat alterum, nempe sinistrum, per quam partem significatur corporalis servitus, quae tantum debetur bominibus, et non spiritualis. Nec est acclinandum principi saeculari recta facie, sed ab aure sinistra capite fleso. Finita igitur lectione adjungit lector : Tu autem, Domine, non domne, ut qui perfectum alloquitur dominum, et omnino talem qui perfecto et pleno vocabulo dignus est. Nec illud sanc ad lectionem pertinet, aut praemissae lectioni continuatur, sed lector absoluta lectione dirigens sermonem ad Dominum ect sesc excusans inquit : Tu, Domine, miserere nostri. Quorum verborum sentcntia haec est: Domine, forsitan ego peccavi in legendo modulate pronuntians humanae laudis cupiditate, et fortassis etium peccaverunt auditores, quod variis cogitationibus fuerint intenti et lectioni debitum non tribuerint auditum, sed, o tu Domine, miserere nostri. Quod autem a cunctis generaliter respondetur : Deo gratias. pertinet ad lectionem, et vox est Ecclesiae geatias Deo persolventis. Ac si dicerent : Deus pevit nos verbis salutis, quae sunt animae cibus, de quo beneficio vicissim nos Deo agimus gratias.