Caput 30

CAPUT XXX. De psalmis qui hisce horis cantantur.

Qui psalmi hisce horis et quae cantica debeant usurpari, equidem satis notum esse puto. Quia ver ad aliam spectent editionem, ac nos de generali officio hoc tempore tractare proposuerimus, paucis quae hic sunt praecipienda tradamus. Sciendum ergo est generaliter in matutinis laudibus sex psalmos semper cantari, atque in àliis horis similiter, per quossex opera misericordiae desiguantur, quibus operarii in vinca Domini laborantes intenti necessario esse debent. quaeque si pie ac mundo corpore exerceamus, aservituie diaboli liberati ad vitae libertatem procul dubio perveniemus, et pro mercede fidelissini laboris denarium divinum, hoc est sempiternam vitam recipiemus. Sane notandum hic venit quod in laudibus matutipis duos conjungimus psalmos, scilicet Deus, Deus meus, ad te de luce vigilo iPsal. 12:1) , et Deus misereaiur nostri (Psal. Lxvi), quos una tantum Cloria finimus. Sed quare hoc fiat, bujusmodi potest ratio adduci : Quoniam alter horum Dei signiticat dilectionem, alter vero prosimi, que duae dilectiones usque adeo inter se sunt anvetae, ut una sine altera in Christiana pcerfectione ntelligi nequeat. Ad hymnum autem trium puerorum, scilicet Benedicite, omnia, etc. (Dan. m), Gloria Patri non adjungimus , quod propter ejusmodi filei confessionem in caminum ignis sint conjecti. Quo quidem facto maximne derogatum est Trinitati. Vel quod ejus hymni postremus versiculus idem significat cum Gloria Patri, ne quid in sacris Scripnris supervacaneum reperiatur. In matutinis vero budibus non jubilamus, nisi in ultima tantum anupbona. Nam cum per laudes Domini intelliganus resurrectionem, in qua nil penitus desideravit, beatitudine et immortalitate jam consecuta, certe nullo bhic opus est jubilo, qui rei alicujus significat desiderium. Nec etiam in completorio , quod octasam connolat resurrectionem. Non quod post resurrectionem jubilus esse desinat , quando verius cum ipsis angelis Creatori nostro jubilum simus cantaturi, sed quod tum suam amittet significationem, qua alicujus rei dicitur esse desiderium. Tum enim nihil desiderabimus, ut inquit Dominus : In die illa me non rogabitis quidquam (Joan. xvi). Dictis itaque ad eum modum psalmis cum antiphona, legit saccrdos lectionem, quam alio nomine appellamus capitulum, quoniam ex capite epistolae istius diei sumitur, Legitur autem absque Jube, domne, benedicere, et absque sacerdotali benedictionc, quod praelatis Ecclesize ac sacerdotibus proprium sit cam semper legere, qui lcgndi veniam non petunt, cum eam aliis dare debeant. Nec est quod quis nobis objiciat, si in nocturnis (quod fere flt) sacerdoscctionem lcgerit, an ctiam sit necessarium veniam postulare ac dicere: Jube, domne, benedicere, quod ejus sit benedictionem et licentiam dare? Dicimus enim quod si hoc pacto lectionem legerit sacerdos, eum praeter officium suum facerc, cum sit lectoris. Verum si hic non adsit, tum facile permittitur ut vel sacerdos, vel clericus sacerdotis, vel ctiam quispiam alius ordinis minoris tanquam lecturus dicat : Jube, domne, atque ei benedictio a sacerdote reddatur.

Absoluto capitulo non subjungit, Tu autem Domine, quia ratio postulat ut sacerdos sit perfectus, et qui suggestionibus diaboli haud facile succumbat. Sacerdos igitur in persona Domini per capitulum nos senus admonet, atque hortatur ore, ut in fide perseveremus , et operibus misericordiae perpetuo incumbamus.