IIa-IIae, Inq. 1, Tract. 3, Q. 3, M. 3, C. 1

Circa primum sic: 1. Aliquis simplex credit hunc actum esse magnum peccatum; sed "quantum quis intendit, tantum facit", sicut habetur Matth. 12,35 in Glossa super illud: "Bonus homo de bona thesauro" ; ergo, si secundum credulitatem est intentio et secundum intentionem mensuratur delictum, quanta est eius credulitas, tantum erit eius peccatum.

Contra: a. Potest contingere quod credit illud esse maius peccatum et non velit illud secundum quod maius; cum ergo secundum quantitatem voluntatis mensuretur, non mensurabitur secundum quantitatem credulitatis; ergo credulitas non est idem quod intentio.

Respondeo: Credulitas non est intentio nec e converso; aliquis enim cito aliquid credit et tamen non vult illud vel intendit: credulitas enim est pure in cognitiva, intentio autem in motiva. Contingit autem saepe quod perversa intentio sequitur ex perversa credulitate; unde Bernardus: "Sicut ad bonum oculumexiguntur veritas et caritas, ita malum constituunt error etperversa voluntas".

[Ad obiecta]: 1. Ad hoc ergo quod quaeritur an mensuretur quantitas delicti secundum quantitatem credulitatis: dicendum quod, quando est error intentionis vel voluntatis, ex quantitate erroris in credendo tunc mensuratur, sed non semper hoc attenditur.