IIa-IIae, Inq. 3, Tract. 3, S. 2, Q. 10, C. 6

Sexto quaeritur: Si maledictio fertur super humanam creaturam, ex qua causa ferenda est, utrum scilicet voto optantis aut non, et hoc est utrum aliquis possit alii optare poenam in futuro.

Quod videtur, 1. per hoc quod homo, conformans voluntatem suam voluntati divinae, non in hoc dicitur peccare; sed Deus vult poenam in futuro alicui peccatori ; ergo homo, optando poenam illi homini, non peccat; sed hoc est maledicere; ergo homo non peccat maledicendo, licet maledicat voto optantis.

2. Item, super illud Act. 8, 20: "Pecunia tua tecumsit in perditione": "Iudicium Dei intus aspicientes, quo maledicto mala debeant toris feriricognoscunt, et in maledicto non peccant, in quo aiudicio Dei non discordant". Si ergo illi poenam optent ipsis peccatoribus, non peccant sic maledicendo.

Contra. a. Dicit Augustinus, in Sermone Domini de monte, exponens illud Prophetae: "Fiat mensa eorum in laqueum" etc., et iterum: "Fiant filii eorum pupilli" etc.: "Propheta per imprecationem quid esset futurum cecinit, non optantis voto, sed spiritu praevidentis". In quo innuitur quod Prophetae non optaverunt poenas illas quas praedixerunt, et tamen inspirati erant Spiritu divino. Exemplo ergo Prophetarum non est maledicendum voto optantis.

b. Item, tenemur orare pro proximo, maxime ad vitam aeternam, cum de nemine desperandum sit dum est in via ; ergo tenemur optare ei vitam aeternam; ergo tenemur non optare poenam aeternam, cum non constet de sua reprobatione; ergo tenemur non maledicere voto optantis.

[Solutio]: Ad quod dicendum quod non est maledicendum voto optantis, sed ex amore iustitiae vel ex veritatis praevisione, non desiderio vindictae vel desiderio poenae aeternae.

[Ad obiecta]: 1. Ad obiectum autem in contrarium dicendum est quod, si aliquis cognosceret voluntatem divinam respectu poenae aeternae alicuius, sicut Dominus non vult ei poenam aeternam nisi ex demeritis finalibus, ita nec iste teneretur velle; non tamen simpliciter velle proprio motu: hoc enim est optare, sed vult quod agat poenitentiam et ita non vult ei poenam aeternam. Est ergo in eo duplex voluntas: una, qua vult ei poenam aeternam, si finaliter moritur in peccato mortali; alia, quae est eius secundum se absoluta, qua non vult ei poenam aeternam, et ideo voto optantis non est maledicendum. Una autem voluntas conformatur voluntati Dei antecedenti, altera voluntati Dei consequenti, de quibus dicit Damascenus.

2. Ad secundum vero dicendum quod, licet Petrus cognosceret voluntatem Dei consequentem de poena sive maledictione ipsius Simonis et ita voluntas sua quoad hoc conformaretur voluntati divinae, vellet tamen ipsum Simonem agere poenitentiam ex compassione naturali et ita declinare poenam aeternam, et quoad hoc non voto optantis malediceret ei, sed iudicio divinae iustitiae. Unde Gregorius: "Cum sancti viri maledictionis sententiam proferant, non ad hanc voto ultionis, sed ex iustitiae examine erumpunt; intus enim subtile iudicium Dei aspiciunt".