Quaestio 3

Questio tertia. gartio quero utrum de facto omni actui meritorio chariitas creata praesupponatur.

⁋ Quod non. Qui frustra fit per plura quod potest fieri per pauciora. sed si ne charitate potest actus esse meritorius ergo etc.

⁋ Ad opopsitum. sola charitas diuidit inter filios regni et parditionis.

⁋ hic dicitur esse opinio magitr sententiarum quod nulla charitas creata positiue ost in anima formaliter ipsam informans. sed quod charitas ets spiritus sanctus Quia tamen in aliis locis videtur dicere oppe situm. Ideo nituntur diuersi diuersimode ipsum saluare. et opiniones suam cum omnium opinioneo concordare

⁋ Potest tamen saluari vt videtur secundum praedicta. vt dicatur quod magister loquitur de charitate sine qua nullus potest esse charus nec acceptus deo. et sine qua nullus potest face re opus aliquod meritorium. nec meritorie deum: nec proximum diligere. et sic loquendo de charitate. ipsa charitas est gratuita dei voluntas acceptans aliquem tanquam dignum vita eterna: ita quod tunc hoc nomen charitas importat principaliter diuinam voluntatem connotando aliquem dignum vita eterna. et ita principale significatum spiritus sanctu Et sic intelligit magister quando vult charitatem es spiritus sanctus et ta est ante spiritus sanctus qsa actus credendi et sperandire diligendi. quid nsini spiritus sanct specialiter acceptante potest aliquis credere et sperare vt vere dicatur credere et sperare. non autem sic potest in actum diligendi. vt vere dicatur meritorie diligere deum et proximum nsindi spiritus sanctus specialiter acceptante. et sindi spiritus sanctus speciali modo dato vel donato. et illo donato nullo alio dono creato dato potest absolute sine contradictione in actum meritorium. et quocumque alio dato sisindi spiritus sanctus dato contradictionem includit ipsum exire in actum meritorium. et ideo nullum donum quantumcumque datum habet necessario et primo rationem charitatis si ne quae nullus est charus et acceptus deo nisi sesodl spiritus sanctu de runtamen praeter istud donum ququode spiritus sanctus on vult negare magister quin aliquid aliud datur quod est quadam habitus inclinans ad actum diligendi deum. illud tamen donum quodcumque non est necessario charitas qua aliquis est charus et acceptus deo quod si talis habitus quicumque daretur. et non dareter spiritus sanctu socens tale donum non esset charus deo et ier consequens talis habitus non est charitas.

⁋ Secudum praedcam partet ad q. quod charitas aliqua creata. quae tamen posita non acludit contradictionem habente non esse charum deo vt sibi praeparetur vita eterna. praesupponitur omni actui meritorio. nec aliquis de facto actum meritorium elicit sine tali charitate formaliter informante. et hoc est ten nendum propter auc. sanctorum quae ad hoc sonant. De ista materia magis in libris sequentibus patebit

⁋ Tame contra praedicta potest obiici primo: quod secundum praedicta charitas non magis esse spiritus sanctus quod creatura. quia sicut charitas significatur spiritus sanctus acceptantem et donatum. ita connotacreaturam acceptabilem et cum spiritus sanctus donatur. ergo quae ratione charitas e spiritus sanctus eadem ratione erit creatura cui daturus sanctum

⁋ Preterea si non necessario requiritur charitas creata. ergo totaliter superfluum. sed nihil superfluum est in diuinis actibus. ergo etc.

⁋ Ad primum istorum dico quod magis conceditur: quod charitas spiritus sanctus quia nomen charitais principaliter importata spiritus sanctus et in ecto creaturam autem magis in obliquo.

⁋ Ad secundum dico quod frequentur facit deus mediantibus pluribus quod posset facere mediantibus paucioribus. nec ideo male facit. quia eo ipso quod ipse vult bene et iuste factum est.

⁋ Per hoc patet ad primum principale quod charitas est ponenda. quia deus sic ordinauit. non tamen quan possit facere contrarium.

⁋ Ad argumentum in contrarium patet charitas quiae spiritus sanctus secessario diuidit inter filios regni et parditionis. chartas autem creata diuidit de facto modo suo. non tamen necessario.