Capitulum 5

§. 5. In quibus discrepet verbum divinum ab humano

QUamvis in multis conveniat verbum divinums cum humano, discrepat tamen e diverso in nonnullis. Neque enim fieri potest ut rei divinae aliquid in rebus creatis, per omnia simile reperiatur. Est autem haec dissimilitudo idcirco notanda, ut remotis a verbo Dei iis, in quibus verbum humanum ob sui imperfectionem illi dissimile est, certius a nobis ejusdem verbidivini perfectio & praestantia percipiatur.

Prima igitur dissimilitudo est, quod verbum hominis sit accidens, etiam ipsius mentis respectu, & proinde res admodum imperfecta inter ipsas etiam creaturas. Verbum autem Dei sit ipsa Dei essentia, quae patri est cum filio communis

Secunda, quod verbum hominis non sit menti coaevum, sed modo in mente oriatur atque existat, modo occidat & evanescat: Verbum autem Dei sit patri coaeternum.

Tertia, quod mens humana ad res varias, tum concipiendas, tum efficiendas, variis ac multiplicibus & interdum compositis verbis egcat, eo quod unica animi notio non possit plura ac multo minus omnia repraesentare. Mens autem divina uno eoque simplicissimo verbo, cuncta intelligat atque operetur.

Postrema, quod humanum verbum etsi sit foetus quidam mentis, filii tamen rationem non attingat, nec ejusdem sit cum mente substantiae, nec omne ejusmodi sit, ut ipsius mentis imaginem referat. Quae tria plane competunt in verbum divinum respectu patris.