Quaestio 5

QUinto et finaliter circa hanc distinctionem queritur: an vnum suppositum creatum posset alterius suppositicreati dependentiam sustentare

¶ Pro solutione quaestionis notate quod questio potest bipharsam intelligi. vno modo quod suppositum creatum suapte natura causet effectiue vnionem nature extrinsece ad ipsam. Alio modo quod vna creatura terminet dependentiam alterius creature substantialis: deo specialiter ad hoc cooperante: hoc duplici sensu praemisso.

¶ Ad questionem per duas conclusiones respondeo. Quarum prior erit: natura creata non potest sustentare primo modo naturam creatam suppositabilem in proprio supposito.

¶ Secunda conclusio: natura creata potest sustentare naturam creatam secundo modo. Prior conclusio probatur: quaelibet natura suppositabilis propinque: actualiter est suppositum: dempta humanitate assumpta a verborergo nulla aliam suppositat: et non est visimile quin si suppositare posset aliqua esset suppositata. causa naturalis naturaliter suppositaret: et causa libera velle potest suppositare: et sic interdum naturaliter contigisset. Secundo arguitur ad idem: accidens separatum nunquam actualiter dependere potest naturaliter ab aliquo subiecto ( vt experimur) alio a suo proprio subiecto. et si suum subiectum reproduceretur fortasse non reunietur naturaliter: ergo a fortiore substantia. Secunda conclusio probatur: deus potest producere vnionem respectum in a creatura cuius terminus erit b creatura: ergo a. potest assumi a b creatura. vtor modo aduersariorum de relatios nibus vt clarius propositum ostendam. et tunc sic: vbicumqe potest esse vnio per hanc vnionem respectum: potest esse vnio sine illo respectu superaddito: igitur.

¶ Secundo arguitur ad idem: non implicat vnam creaturam termina re dependentiam suppositalem alterius: eurga deus potest illu facere: consequentia liquet. antecedens patet: illud non ponit illimitationem et infinitatem in creatura: vt patet de subiecto sustentante accidens.

¶ Contra secundam conclusionem arguitur natura creata suppositum creatum sunt adequate proportionabilia: igitur neutrum excedit alterum: igitur sicut natura non potest esse eadem plurium suppositorum: sic nec econuerso.

¶ Secundo arguitur: due nature non sunt vnibiles mutuo nisisint actus et potentia: et tunc non remanet vtraque in se inconfusa cum reliqua: quod tamen pertinet ad illam vnionem.

¶ Tertio: suppositum assumens debet esse independens simpliciter: modo quaelibet creatura a deo dependet.

¶ Ad primum: tram seat maior: licet natura / sit persona comunior: sed ex superioribus patuit quomodo eadem natura potest assumi a pluribus suppositis increatis: sic hic: eadem natura potest assumi ab vna natura creata: et multe nature simul assumi possuntab vna creata.

¶ Ad secundum negetur maior: patet instantia de humanitate a verbo assumpta.

¶ Ad tertium negetur maior: licet ita sit de facto: de possibili ipsa est neganda.