Quaestio 2

SEcundo circa eamdem distinctionem queritur: an deus potest assumere naturam rationalem non fruentem deo. Dec quaestio mota est non tanquam difficultatem habens: sed propter henricum gandensem et aliquos alios sinistre opinantes in hac parte.

¶ Pro questionis solutione ponuntur conclusiones sequentes Quarum prima est: deus potest assumere naturam non fruentem deo: hec sequitur ex questione precedenti.

¶ Secunda conclusio: deus potest assumere naturam rationalem non fruentendeo. probatur hec conclusio: deus potest assumere paruulum in cunabulis rationis incapacem in potentia propinqua. talis natura assumpta non fruitur deo: patet: ipsa non cognoscit deum: modo voluntas non fertur in incognitum.

¶ Tertia conclusio: deus potest capere hominem adultum rationis capacem in potentia propinqua absque hoc quod fruatur deo. probatio huius conclusionis: deus potest facere prius sine posteriore: potissimum accidentaliter coniungibili: sed fruitio est posterior tempore vel natura voluntate adulte: ergo potest producere prius non producendo posterius. et ex hac probatione sequitur

¶ Quarta conclusio. quod aliquis assumptus potest intuitiue vel abstractiue cognoscere absque hoc quod fruatur deo: probatio est ex dictis. fruitio est posterior noticia: nec essentialitur dependet a noticia: ergo deus potest concurrere sua inflentia generali ad productionem noticie absque hoc quod concurrat ad productionem fruitionis.

¶ Quinta conclusio: deus potest assumere creaturam rationalem sine gratia. hec conclusio probatur sicut praecedentes: et ex eodem contextu sequitur.

¶ Contra secundam conclusionemet duas sequem tes arguitur sic: per vnionem nature rationalis ad verbum deus est paesens: ergo immutat potentiam.

¶ Respondetur nullus est color in hoc argumento. licet deus sit presens entitatiue: non autem obiectiue. contingenter agit ad extra: ergo potest esse presens en titatiue: sicut de facto est presens cuilibet rei: et tamen non oportet quod agat ad posterius: ergo potest non agere ad noticiam dei: et dato quod agat ad noticiam dei. potest non agere ad fruitionem dei. sic etiam potest influere ad fruitionem dei: absque hoc quod influat ad noticiam dei. quod est posterius secundum legem communem: non est necesse esse posterius si deus voluerit oppositum.

¶ Secundo contra easdem arguitur: minor est vnio dei ad mentem rationalem per habitum glorie: quam secundum vnionem ad suppositum: sed inpossibile est quod deus vniatur menti secundum habitum glorie et mens rationalis non fruatur eo: quia impossibi¬ le est quod quis sit beatus et non fruatur deo

¶ Tertio: quod assumitur ad actum primum essendi alicuius suppositi diuini assumitur ad actum secundum fruendi: quia frui et esse idem sunt in deo: sed natura rationalis vnita deo assumitur ad actum primum essendi diuinisuppositit igitur.

¶ Quarto: si mens rationalis assumpta a deo non necesfario frueretur ipso: sed posset non frui: sequeretur quod idem suppositum diuinum frueretur et non frueretur: frueretur quia diuinum: non frueretur quia humanum.

¶ Secundum argumentum tangit: quod eorum sit acceptabilius: assumi a verbo et numquam frui: vel esse beatum et non esse assumptum. ego pro me secundum eligerem: sed vtrumque simul prestat alteri. Ex illo patet quod maior est neganda. Ad minorem dico: anima potest esse beata per noticiam intuitiuam dei que est beatitudo sine fruitione. sed non potest esse complete beata sine fruitione: sed ex illo nullo modo concluditur quod necesse est creaturam rationalem a verbo assumptam actualitur frui.

¶ Tertium argumentum concludit quod impossibile est quod christus non fruatur secundum naturam diuini suppositi: fruitio increata verbi est necessaria: et licet nature a s sumpte communicetur per communicationem idiomatum esse do um: non est necesse quod esse secundum scilicet fruitio ei communicetur.

¶ Ad vltimum dico. est bene possibile quod cristus de necessitate fruatur deo secundum esse diuinum: et secundum esse humanum contingenter fruatur deo.

¶ Contra quintam conclusionem arguitur: impossibile est quod deus assumat naturam que non sit accepta: sicut impossibile est diuinum suppositum non esse dilectum a deo: sed impossibile est quod natura sii grata et a deo accepta sine gratia.

¶ Secundo: gratiae culpa priuatiue opponuntur circa naturam rationalem: et per consequens vno non inexistente necessario alterum inest: sicut oculo inest necessario visus vel cecitas: sed deus non potest assumere rationalem creaturam cum culpa ex questione precedenti

¶ Ad primum dicitur: natura potest assumi et non esse deo grata: patet de creatura irrationali ex quaestione precedenti. Secundo ad minorem dicitur: natura potest esse accepta a deo sine gratia ei inherente.

¶ Ad secundum dicitur: gratia et culpanon opponuntur priuatiue. potest dari homo in puris naturalibus sine gratia et culpa: licet non detur de facto aliquis homo sine gratia vel culpa: deus potest remittere nunc culpam mortalem in sorte non infundendo gratiam. concedo tamen quod deus non potest capere creaturam cum culpa: quecumque fuerit illa: originalis vel venialis: potest tamen capere hominem remittendo ei suam culpam.

¶ Contra illud arguitur. eliceat sortes vnum actum quem de necessitate continuat per tempus: deus potest remittere sorti illam culpam vel illum actum in ratione culpe: et cum hoc assumere sortem illum actum continuantem. Confirmatur hec ratio: deus potest assumere platonemhabentem illud velle: volo caperem hoc clanculum: de monstrando tunicam vicini sui: patet: deus potest dare platoni dominium illius tunice.

¶ Respondetur: ille rationes nihil concludunt. non nego quin deus potest assumere hominem sine culpa. et quando facit quod ac tus assumendi non erit culpa: tunc illum assumere potest: et non aliter. sed quia aliqui incircuncisis labiis concedunt quod deus peccatorem potest assumere in sensu composito et deus potest peccare propterea paululum insisto. Et ad huc arguitur pro illo: deus potest in hoc instanti assumere sortem: sit hocvltimum instans non esse peccati in sorte: et non est necesse quod deus desinat assumere immediate post hoc sortem: igitur.

¶ Respondetur: negando minorem et consequenter concedo quod homo assumptus non potest omittere culpabilitur: nec falli: nec aliquod tale concedo quod est culpa et culpe vestigium: quamadmodum est falli et decipi: vel saltem in deo est deordinatum: secus est de mori quod est conditio nature.

¶ Tertio arguitur minor est vnio persone ad naturam in gloria quam in dersona: sed non potest vniri in glorta si ne gratia.

¶ Quarto: impossibile est quod aliquae forma sit in subiecto sine dispositione preuia vel medio disposito: sed gratia est medium dispositum nature ad vnionem: quia vnio est summa gratia secundum Aug. xiii. de trini. c. xix. et superius allegauimus.

¶ Ad tertium dico: aliquis potest esse beatus sine gratia de potentia dei: siue beatus actiue concurrit ad suam beatitatem vel ne: non refert. deus potest supplere canlitatem gratie et tantum iuuare naturam ad cooperandum sicut gratia iuuat.

¶ Ad quartum: dico quod maior est falsa: deus potest facere formam substantialem vel accidentalem informare suum subiectum vel perfectibile sine dispositione preuia. si forma ignis informet potentiam calidam: deus potest calorem tollere relinquendo actum in potentia. Ulterius dico: gratia non est medium ad vnio nem requisitum. illa auctoritas Augu. non intelligit de gratia gratum faciente: sed intelligitur in maxima gratia: quia gratissime ex liberalitate dei et eius charitate humano generi comunicata.

¶ Ex istis patet quod verbum potest rationalem creaturam non fruentem deo nec habentem gratiam assumere. aliqui se fatigant de triplici gratia in christo. dicunt enim quod quedam est grat ia singularis persone: que est gratia gratum faciens: de qua post hac. xiii distinctione loquimur: secunda est gratia capitis: quia est caput ecclesie secundum illud ad epheseos primo: ipsum dedit caput supra omnem ecclesiam: quod est corpus eius. et Augustinus ad dardanum: in christo habitat omnis plenitudo gratie sicut in capite omnis sensus. Tertiam ponunt gratiam vnionis: que disponit ad hanc vnionem ex parte vnitatis secundum alexandrum questione. xii. partis tertie. ista gratia non est abs quam dei formitas vel diuina assimulatio: quod iste gabriel dicit est relatio siue vnio qua vnitur humanitas verbo: non pono talem relationem vt patet ex distinctione precedenti: nec oportet intelligere gratiam vnionis vt isti viri intelligunt: sed solum de gratuita charitate dei vt supra diximus ad auctoritatem Augustini. xiii. de trinita. ca. ii.