Quaestio 1

IN hac distinctione quinta: magister prolixe in sistit circa aliquas propositio nes: an persona naturam assumpsit. vel an persona personam: sed omnia illa sufficienter patent ex dictis in prima distinctione

¶ Queritur uunc: an solum verbum est incarnatum: et carnem humanam sibi vniuerit. Pro questionis solutione ponoeonclusiones.

¶ Prima est: tota trinitas vniuit naturam humanam filio in vnitatem suppositi: hec exdictis in prima distinctione patuit. et amplius adhuc patet supposita significatione vocabuli: vnire importat actionem: modo actio ad extra est conmunis tribuns: ille res dicuntur adinuicem vnite que in eodem supposito concurrunt. et illud quod ad hanc vnionem facit dicitur vnire actiue.

¶ Secunda conclusio essentia diuina vnitur humanitatir contra. patet: essentia diuina et humanitas concurrunt simul in eodem supposito.

¶ Tertia conclusio: verbum solum suppositat naturam humanam: patet: pater non suppositat naturam humanam: nec spiritus sanctus. illud solum dicitur suppositare naturam humanam quod suppositum dicitur homo: hoc solum filio competit.

¶ Quarta conclusio: illa non est concedenda humanitas suppositat verbum: patet: per illam denotatur quod natura humana assumpta dat verbo esse suppositi: quod est falsum.

¶ Contra tertiam conclusionem arguitur: natura diuina est incarnata: ergo non solum verbum: antecedens patet: idem est incarnari et carni passiue vniri: sed deitas est carni vnita: quia caro et deitas concurrunt in eodem supposito. Respondetur concedendo antecedens: et negando consequentiam: quia verbum non est aliud a deitate. quod solum verbum est incarnatum: patet per exponentes verbum est incarnatum: et nihil aliud a verbo est incarnatum: vel nulla res que non est verbum est incarnata: veritas prioris exponentis est nota: et secunde exponentis veritas patet per falsitatem sui contradictorii: quia pater (qui non est verbum) non est incarnatus: nec spiritus sanctus: et nulla est essentia diuina que non sit verbum: cum essentia diuina sit verbum: et est nisi vn a essentia diuina.

¶ Dubitatur de veritate huius propositionis: deus assumpsit hominem. circa hanc propositionem est difficultas: communiter loquentes illam negant. Sed contra hoc arguitur: in psal. Te deum laudamus canit ecclesia. Tu ad liberandum suscepturus hominem non horruisti virginis vterum. et hieronymus in explanatione fidei: et magister recitat distin. xv. ca. iiii. in fine. licet ergo persona filii susciperet passibilem hominem: ita tamen eius habitatione secundum substantiam suam nil¬ passa est. et Anselmus secundo libro cur deus homoca. vii. dicit / quod plures homines nequeunt vnum eundemque hominem assumere in vnitate persone. ecce quomodo hi vocant humanitatem assumptam hominem: et multe similes sunt auctoritates: eod est modo loquendi vtentes. alia dicta induci possunt ad ostendendum quod verbum assumpsit humanitatem et non hominem.

¶ Respondetur: terminus homo multis modis capitur: vno modo absolute pro omni composito ex materia et anima rationali: et sic tam totus homo quam pars integralis eius est homo: quia substamtia rationalis: et per consequens homo: sortes: plato: vel huiusmodi. Alio modo capitur connotatiue / proillo quod humanitatem sustentat ipostatice: et sic verbum est homo. primo modo capiendo vocabulum: verhum assumpsit hominem. patet: assumpsit humanitatem: ergo et hominem: consequentia tenet a sinonimo ad sinonimum. Secundo modo non assumpsit hominem: quia nihil assumit se in vnitatem suppositi. Secundo modo verbum realiter est homo.

¶ Sed contra primum membrum arguitur sic: quandocunqe aliquis terminus supponit pro aliqua re et postea re illa manente non supponit pro eadem re: ille terminus est connotatiuus. sed homo supponit pro materia et forma quando forma materiam informat: et quando ipsa est separata non amplius supponit pro illa re: ergo homo est terminus connotatiuus. maior patet: non alias eques pedes / albus / et huiusmodi dicuntur termini connotatiui. minor est nota. Respondetur: quando terminus homo in omni significatione esset terminus connotatiuus non infirmatur principalis responsio que dicit quod hec est vera verbum assumpsit hominem / siue homo dicatur connotatiuus siue non. Secundo dico: ratio assumpta non concludit: et patet a signo: quia inferret nullum terminum significantem rem compositam ponibilem in predicamento substantie: cum in illo predicamento solum ponantur termini absoluti substantiam significantes. Respondeo ergo maior est vera vt iacet: sed si dicas sic: quandocunqe aliquis terminus supponit prore aliqua vel rebus ipsis existentibus non amplius supponit pro illis rebus: ille terminus est connota tiuus: dico maior hec est neganda in terminis significantibus substantiam compositam. in aliis autem hoc concedo. terminorum absolutorum et connotatiuo rum ad placitum significantium significatio dependet ab hominum vsu et auctoritate: nec oportet aliter regulis inniti. et termini mentales suapte natura talem significantiam habent.