Quaestio 2

SEcundo queritur: an christus in sua oratione exaudiebatur. Respondetur primo explicando quid no minis orionis. deinde ad questionem conclusiue respondebitut Orare siue oratio nichil aliud est nisi aliquo signo velle impetrare aliquid ab alio pro se: vel alio. in oratione volumus deum suprplere indigentiam quam nosipsi supplere nequimus.

¶ His notatis ponuntur quattuor conclusiones Quarum prima est: christus frequenter orauit. patet Matthei. xxvi. Luce. xx. Luce. vi.

¶ Secunda propositio: christus secundum diuinitatem non orauit. patet: oratio fiebat apud deum: vt iolleretur indigentia quamm rogans auferre non potest secundum natua ram secundum quam rogat. sed christus secundum naturam dininam auferre poterat omnem indigentiam: pro illo proquo rogauit. Insuper: inferioris est rogare superiorem vel alium a se essentialiter distinctum. illa christo non competebant secundum naturam diuinam hreteres: illi conuenit orare: cuius voluntas non est efficax ad implenda omnia que vult: sed illud non conuenit christo secundum diuinstatem: igil.

¶ Tertia conclusio: christus orauit deum secundum naturam humanam. probatur hec conclusio: christus orauit patrem: et non secundum naturam diuinam: ergo secundum naturam humanam. Secundo arguitur assumpta maiore in argumento precedenti: puta: illi conuenit orare etes addatur minor: voluntas creata anime christi est husmodi: igitur illi conuenit orare. Tertio: cuius est gratias agere de acceptis: eius est orare pro accipiendis. sed christus egit gratias pro acceptis. Iohannis. xi. pater gratias ago tibi quoniam audisti me: ergo eius fuit orare pro accipiendis secundum naturam humanam.

¶ Quarta conclusio: christus auditus est in sua oratione in omniillo quod voluntate deliberata voluit: sed non in illo pro quo conditionallter orauit: aut voluntate vt natura prior pars patet per apostolum ad hebreos. v. dicentem: qui in diebus carnis sue preces supplicatio nesque ad eum qui posset eum saluum facere a morte cum clamore valido: et lachrymis offerens exauditus est pro sua reuerentia. et Ioannis vndo/ cimo. ego autem sciebam: quia semper me audis. Alia pars patet: orauit multa pro se et suis membris: que non voluit efficaciter: sed sub conditione: vt pater si possibile sit transeat a me calix iste. pater dimitte illis quia nesciunt quid faciunt. in¬ tellexit: si penitentiam fecerint. similiter psalmista: clamabo per diem et non exaudies.

¶ Contra quid nominis orationis et presupposita in conclusionibus arguitur sic. oratio spectat ad intellectum: ergo non est actus voluntatis. consequentia est nota. probatur antecedens per Damascenum lib. iii. ca. xxi. dicent est: oratio est ascensus intellectus ad deum.

¶ Respondetur: illud dictum non est quid nomins orationis. probatio: quia da oppositum: sequitur quod noticia intuitiua dei: similiter abstractiua: similiter noticia termini spiritus / vel entis / esset oratio: quod diceret nemo. sed vult dicere: in omnioratione mens ascendit e eleuatur ad deum vlti mate. si virginem rogemus: hoc est quod pro nobis deum intercedat. et cum voluntas non fertur in incognitum: non potest esse actus voluntatis qui est omnino sine actu intellectus preuio / tempore instanti vel natura.

¶ Secundo arguitur contra primam conclusionem. christus orauit: ergo pro se vel proaliis. non pro se. pro beatis non est orandum: prosanctorum nemine canit ecclesia missam de requiem. sed christus fuit beatus a primo instanti sue passionis. nec pro aliis: tunc omnes alii fuissent exauditi: et decederent in gratia: cum ipse erat exauditus.

¶ Respondetur: orauit tam pro se quam pro aliis pro se / iam patuit: pater si possibile sit transeat a me caiix iste. pro aliis / recitauimus. sed aliter pro fe: aliter pro aliis orauit. Unde oratio est ad excludendum aliquem defectum ab illo pro quo oratur. Duplex autem est defectus. vnus culpabilis: et cum nullus talis erat in eo: sed in nobis: hoc modo pro se non orauit: sed pro aliis. Alius est defectus: sclcet pena. pro illa remouenda a suo corpore rogauit. secus est de aliis beatis: quoniam nullus alius est beatus et passibilis: modo ehristus cum hoc quod erat beatus: erat viator secundum corpus. pro aliis dicitur orauit. pro praedestinatis efficaciter: et pro illis erat exauditus.

¶ Sed contra hoc arguitur. vel voluntas deliberatiua orauit: vel sensualitas. non primum: quia illa conformabat se voluntati diuine: cuius mentem cognonit in omnibus in particulari. non secundum: quia sen sualitas non potest erigi in deum. potentia sensitiua nullum actum potest habere in deum: nec in aliquod obiectum non extensum. ergo deus non cadit sub obiecto eius: ergo non erigitur ad deum: nec sensualitas tendit in aliquod obiectum non sensatum.

¶ forte dicis (et sic dicendum est ) sensualitas nichil de deo apprehendit: nec rogauit deum: sed intellectus anime christi: et voluntas circa deum negociabantur: et voluntas deliberatiua erat aduocata pro sensualitate apud deum: interpellando pro ea cum rogare nequibat: sicut nesciens vllo modo habere colloquium cum rege: per aliquem mediatorem hoc procurat.

¶ Contra hoc arguitur. ergo sen sualitas rogauit voluntatem liberam quate nus pro ea intercideret apud deum: et sic sen su alitas habuit noticiam rei spiritualis.

¶ Secundo voluntas deliberata anime christi certo sciebat quod non impetra ret illud pro quo rogabat: hoc est intellectus sciebat: ergo incassum rogabat. quis iudicaret virum prudentem qui intercederet apud regem¬ pro sorte: et tamen ille certitudinaliter cognosceret quod nichil impetraret: et citius apud deum inflexibilem quam apud regem qui crebriter flectitur.

¶ Ad primum: negatur quod sensualitas rogauit voluntatemvt pro sensualitate intercederet ad deum: quia nichil vult sensualitas circa obiecta impartibilia. sed voluntas ipsa libere nemine rogante / pro ea intercessit. quamadmodum aliqui liberales patronisuccurrunt his qui sibi succurrere nequiunt. Si dicas: intellectus et voluntas habent actus tendentes in deum: ergo sensus et sensualitas. ponendo solam animam intellectiuam formam corporis humani (sicut pono in secundo ) sensualitas includit animanet aliquid aliud. idem est obiectum. potentia est perfectior entitatiue: ergo tendit in obiectum ita no bile sicut intellectus vel voluntas.

¶ Respondetur: consequentia est nulla. transeat quod sensualitas est perfectior entitatiue anima que est pars eiue: sed non est nobilior potentia. solum est susceptiua operatiua respectu obiectorum materialium subsensu cadentium.

¶ Ad secundum argumentum: coneedo quod intellectus anime christi sciuit quod non exaudiretur: vel de virtute sermonis: voluntas anime christi hoc sciebat: sed non sequitur quod frustra orauit et ficte: cum pro sensualitate orauerit: vertur in eoostenderet veram humanitatem: et ad deum homo constitutus in periculo confugeret. et quod ipsa secundum voluntatem deliberatiuam in omnibus deo parebat: dato quod sensualitas mortem abhorreret: inquiens: veruntamen non sicut ego volo: hoc est: sensualitas mea vult. vel ego nomine sensualitatis petens volo: sed sicut tu vis. sapientissimus aduocatus suam voluntatem iudici infallibili subiiciens. et sic non erat imprudentia in orando: sed prudentia. crebro prudens vnus / pro alio petit aliquid: et videt quod non audietur. sed compassionem casus ostendit sciens quod non deberet audiri: cui quadrat psalmista psal. xxi. Domine deus meus respice in me: quare me dereliquisti: hoc est pati secundum humanitatem. et versieulo sequenti: deus meus clamabo per diem et non exaudies et nocte: et non ad insipientiam michi. clamauit hora nona diei: Matt. xxvii. Heli heli lamazabathani. et in nocte precedenti: pater / si possibile sit transeat a me calix iste. et licet non sim exauditus: propterea non sum insipiens orando: vt homines non timeant mortem. nec putent homines se peccare: licet sensualitas mortem abhorreat et natura. dummodo voluntas deliberatiua se conformat voluntati dei: et hoc est nobis dare pulchram doctrinam sapientie. ergo non est insipientia.