Praeambulum

Sententia huius distinctionis XXXII. in generali & speciali.

HIc oritur quaestio. Superius determinauit magi ster de propriis & appropriatis personarum. Hi. vero inquirit qualiter personae diuinae comparantur adinuicem secundum appropriata & propria. Et diuiditur in tres. Primo ostendit qualiter conparantur secundum proprium & appropriatum spiritussancti. Secundo qualiter secundum appropriatum filij. Tertio quomodo comparantur secundum vtrumque simul, scilicet de vno pe comparationem ad alterum. Secunda ibi, diligenter inuestigari oportet. Tertia ibi, Praeterea diligenter notandum. Prima istarum diuiditur in duas. Primo mouet dubitationem. Secunde soluit. Secunda ibi, huic quaestioni. Secunda pars principalis diuiditur in tres secundum tres quaestiones quas mouet & soluit Secunda ibi, post hoc solet quaeri. Tertia ibi, post hoc a quibusdam. Tertia vero principalis diuiditur in duas. Primo mouet dubitationem. Secundo se a solutione excusat. Secunda ibi, difficile mihi fateor. Haec est diuisio & sententia lectionis in generali.

In speciali vero sic procedit magister, & quaerit primo vtri pater & filius dicantur diligere se spiritu sancto. Et videtur o non, quia diligere & esse in diuinis idem sunt. Si ergo pater diligit se spiritu sancto, tunc videtur esse spiritussanctus, & respondet secundum Aug. quod diligant se spiritu sancto. Postea quaerit vtrum pater sit sapiens sapientia genita. Et respondet quod non quia sicut non est per filium, sic non est sapiens per ipsum, cum esse & sapere sint in patre idem. Postea quaerit vtrum filius sit sapiens sapientia genita. Et respondet per distinctionem quod sapientia potest considerari in habitudine principij efficientis, & siest sensus quod sit ex sapientia genita, & hoc falsum est, imo est sapiens a sapientia ingenita, quae est pater, vel potest considerar in habitudine causae formalis, & sic est sensus quod sit sapiens pe sapientiam genitam formaliter, & hoc est verum. Postea quaerit vtrum sit vna sapientia patris & filij. Et videtur quod non, quia alia est sapientia ingenita, alia genita, quarum tamen vna dicitur patris, alia filij. Et respondet que vna est sapientia essentialis, sed notiones differunt, sicut dilectio non differt ab essentia realiter sed per relationem. Postea quaerit cum pater nullo modo sit sapiens per filium quomodo pater diligat per spiritum sanctum Vltimo excusat se a solutione huius quaestionis, & dicit hanquaestionem difficilem esse ad soluendum, tamen sane intelligendum quod licet pater diligat se spir. san. tamen dilectione essentiali diligunt se pater & filius. Et in hoc terminatur, &c.