Praeambulum

Sententia huus distinctionis XXIII. in generali & speciali.

PRATEREA quaeri solet. Superius determinauit magister de peccato primi hominis quartum ad tentationem & quantum ad radicem. Hi determinat de peccato isto quantum ad Deum permittentem. Et diuiditur in duas. Primo determinat quare hominem Deus tentari permisit. Secundo vt magis appareat iustitia permittentis dicit qualiter Deus primum hominem dotauit. Secunda ibi, qui secundum animam. Prima diuiditur in quinque secundum quinque quaestione quas mouet. Secumda ibi, mouentur etiam quidam. Tertia ibi, addunt etiam. Quarta ibi, item inquirunt posset Deus. Quinta ibi, item inquirunt. Secunda pars principalis diuiditur in duas. Primo determinat in- tentum. Secundo mouet incidentem quaestionem. Secunda ibi, si quaeritur. Et haec est sententia & diuisio lectionis in generali,

IN SPECIALI sic procedit, & quaerit primo quare Deus hominem tentari permisit quem decipi praesciebat. Et respondet quod ad saluandam conditionem naturae in qua laudabilius est non consentire tentationi quam tentari non posse. Postea quaerit quare Deus creauit quos malos praesciebat futuros. Et respondet quod propter bonum quod volebat elicere. Postea quaerit quare non fecit hominem impeccabilem. Et respondet quod melius fuit vtramque naturam condere, vnam scilicet quae peccare non posset, qualis est natura angeli per gratiam confirmantem, & eam quae peccare & non peccare posset si vellet, qualis in homine fuit, vt ex vtraque vberius laudare. tur. Postea quaerit quare Deus qui poterat eos voluntate sua sal uare non saluauit? Et respondet que maluit eos naturae suae relinquere, vt non infructuo se boni essent, nec impune mali. Postea quaerit cum Deus sit omnipotens, quare voluntatem eorum non conuertit ad bonum. Et respondet quod voluntaris eius causa quae renda non est. Postea dicit quod homo creatus statim accepit diuinitus scientiam quae ad suam conditionem pertinebat. Fui autem triplici cognitione rerum praeditus, scilicet rerum propter se creatarum, & creatoris & suiipsius, habuit enim cognitionem creaturarum, qui curam earum erat habiturus. Aliteenim eis nomina non imposuisset, & hanc cognitionem per peccatum non perdidit, habuit etiam cognitionem de creatore, non tamen per aenigma, sed per quandam interiorem inspirationem, non tamen ita claram sicut in patria habent sancti, habuit etiam cognitionem sui: sciuit enim quid deberet superiori suo (scilicet Deo) quid aequali, scilicet homini, quid inferiori, scilicet aliis creaturis. Vltimo inquirendo dicit quod futurum euentum circa suum statum non cognouit, sicut nec angelus suum casum praesciuit, vt dictum est, & in hoc terminatur, &c.