Praeambulum
Praeambulum
NVNC ad distinctionem personarum. Superius magister determinauit de pertinentibus ad es sentiam. Hic determinat de pertinentibus ad personam: & diuiditur in tres partes. Primo determinat de personis quantum ad earum distin ecundo quantum ad earum qualitatem. Tertio de nominibus quibus & essentiae vnitas & personarum designatur distinctio. secunda in princ. 19. distinctionis. nunc postquam coaeternitatem. Tertia in principio 22. distinctionis. Post prae dicta disserendum est. Prima diuiditur in duas. Primo determinat de distinctione filij a patre. Secundo de distinctione Sp ritussancti ab vtroque. Secunda in principio 10. distinctionis. Nuvero post filij aeternitatem. Prima est praesentis lectionis. E diuiditur in duas. Primo determinat suum intentum. Secundo excludit quendam errorem per verba August. & Ambrosij Secunda ibi. Sed contra inquit haereticus. Secunda pars princi. palis diuiditur in tres partes. Primo mouet quaestionem, & arguit ad vtranque partem. Secundo mouet aliam & vtramque soluit. Tertio solutionem confirmat per verba Hilarij. Secunda ibi: hic quaeri &c. Tertia ibi. Hilarius quoque soluit dist. Haec es diuisio & sententia magistri in generali.
In speciali vero sic procedit. & primo proponit quod tres per sonae sunt vnum in natura distinctae in personalitate: est enin filius a patre alius cum sit ab eo genitus. Non tamen ante fui pater quam filius, quia diuinae personae sunt sibi inuicem coaeternae. Postea excludit errorem haeretici qui sic opponebat, sil filius natus est, principium habuit: ergo non ab aeterno fuit. E respondet primo per Augustinus quia potuit filius coaeternu esse patri: sicut splendor esset coaeternus igni si ignis esset aete nus. Si etiam filius non esset coaeternus & quandoque fuit pater sine filio cum filius sit virtus & sapientia patris, aliquand fuit pater sine virtute & sapientia. Excludit etiam hunc erro rem per Ambrosium qui per autoritatem Esaiae, filium & patrem coaeternos esse dicit. Et probatur per rationem. Si enin aliquando pater fuit sine filio, & postea genuisset filium muta tus fuisset: quomodo autem pater sit prior, & quomodo filiu sit generatus, est ineffabile & excedit intellectum rationali creaturae, quia diuina generatio est inenarrabilis, & incomprehensibilis sicut scriptum est: generationem eius quis enarrabit? Licet quidam praesumant & male quod posset comprehendi intellectu & exprimi. Postea quaerit vtrum debeat dic filius semper nascitur, an filius est semper natus. Et responde per autoritates Augustini & Gregorij quod generatio filij debet exprimi per praeteritum tempus ratione perfectionis, & pe praesens ratione coaeternitatis quae praesens est. Origenes dicii quod debet dicit filius semper nascitur. Postea magister respondet & dicit quod vtrumque potest dici: semper natus propte perfectionem, & semper nascitur, quia generatio in praeteritum non transit. Conuenientius tamen dicitur semper natus, quia magis tolletur erroris occasio. Vitimo confirmat hoc pe autoritatem Hilarij per quam probat etiam quod si pater est aeternus, filius est aeternus: sed aeternitas patris priuat principium 7 originis, aeternitas vero filij principium durationis, natu aut non potest esse coaeternum gignenti in creaturis, quia priusunt homines quam generent, non autem in diuinis, quia pater ab aeterno generat filium. Et haec est sententia in speciali.
On this page
