Text List

Table of Contents

Only show available transcriptions

Liber Sextus Decretalium

Prooemium

Liber 1

Titulus 1 : De summa trinitate et fide catholica

Titulus 2 : De constitutionibus

Titulus 3 : De rescriptis

Titulus 4 : De consuetudine

Titulus 5 : De postulatione praelatorum

Titulus 6 : De electione et electi potestate

Titulus 7 : De renunciatione

Titulus 8 : De supplenda negligentia praelatorum

Titulus 9 : De temporibus ordinationum et qualitate ordinandorum

Titulus 10 : De aetate et qualitate et ordine praeficiendorum

Titulus 11 : De filiis presbyterorum et aliis illegitime natis

Titulus 12 : De bigamis

Titulus 13 : De officio vicarii

Titulus 14 : De officio et potestate iudicis delegati

Titulus 15 : De officio legati

Titulus 16 : De officio ordinarii

Titulus 17 : De maioritate et obedientia

Titulus 18 : De pactis

Titulus 19 : De procuratoribus

Titulus 20 : De iis, quae vi metusve causa fiunt

Titulus 21 : De restitutione in integrum

Titulus 22 : De arbitris

Liber 2

Titulus 1 : De iudiciis

Titulus 2 : De foro competenti

Titulus 3 : De litis contestatione

Titulus 4 : De iuramento calumniae

Titulus 5 : De restitutione spoliatorum

Titulus 6 : De dolo et contumacia

Titulus 7 : De eo, qui mittitur in possessionem causa rei servandae

Titulus 8 : Ut lite pendente nihil innovetur

Titulus 9 : De Confessis

Titulus 10 : De testibus et attestationibus

Titulus 11 : De iureiurando

Titulus 12 : De exceptionibus

Titulus 13 : De praescriptionibus

Titulus 14 : De sententia et re iudicata

Titulus 15 : De appellationibus

Liber 3

Titulus 1 : De vita et honestate clericorum

Titulus 2 : De clericis non residentibus in ecclesia vel praebenda

Titulus 3 : De clericis non residentibus in ecclesia vel praebenda

Titulus 4 : De praebendis et dignitatibus

Titulus 5 : De clerico aegrotante vel debilitato

Titulus 6 : De institutionibus

Titulus 7 : De concessione praebendae et ecclesiae non vacantis

Titulus 8 : Ne sede vacante aliquid innovetur

Titulus 9 : De rebus ecclesiae non alienandis

Titulus 10 : De rerum permutatione

Titulus 11 : De testamentis et ultimis voluntatibus

Titulus 12 : De sepulturis

Titulus 13 : De decimis, primitiis et oblationibus

Titulus 14 : De regularibus et transeuntibus ad religionem

Titulus 15 : De voto et voti redemptione

Titulus 16 : De statu regularium

Titulus 17 : De religiosis domibus

Titulus 18 : De capellis monachorum

Titulus 19 : De iure patronatus

Titulus 20 : De censibus, exactionibus et procurationibus

Titulus 21 : De consecratione ecclesiae vel altaris

Titulus 22 : De reliquiis et veneratione sanctorum

Titulus 23 : De immunitate ecclesiarum, Coemeteriorum et aliorum locorum religiosorum

Titulus 24 : De clerici vel monachi saecularibus negotiis se immisceant

Liber 4

Titulus 1 : De sponsalibus et matrimoniis

Titulus 2 : De desponsatione impuberum

Titulus 3 : De cognatione spirituali

Liber 5

Titulus 1 : De accusationibus, inquisitionibus et denunciationibus

Titulus 2 : De Haereticis

Titulus 3 : De schismaticis

Titulus 4 : De homicidio

Titulus 5 : De usuris

Titulus 6 : De excessibus praelatorum et subditorum

Titulus 7 : De privilegiis

Titulus 8 : De iniuriis et damno dato

Titulus 9 : De poenis

Titulus 10 : De poenitentiis et remissionibus

Titulus 11 : De sententia excommunicationis, suspensionis et interdicti

Titulus 12 : De verborum significatione

De regulis iuris

Prev

How to Cite

Next

TITULUS XII.

1

DE EXCEPTIONIBUS.

CAP. I.

2

Sex sunt dicta huius decretalis. Primo ponit arengam et ius antiquum, et constitutionis causam. Secundo dicit, quod reus, qui contra actorem de excommunicatione excipit, ut ipsum repellat ab agendo, debet ipsius excommunicationis speciem et nomen excommunicatoris exprimere, et eam infra octo dies probare; alias iudex procedet in causa, et illum in expensis condemnabit. Tertio statuit, quod si iterum obiiciatur et probetur eadem vel alia excommunicatio, actor repellitur; sed quae acta sunt valebunt. Quarto, quod ultra duas vices haec exceptio non opponatur, nisi ex causa. Quinto, quod, si opponitur post rem iudicatam, impeditur exsecutio, sententia nihilominus valet. Sexto dicitur, quod iudex publice excommunicatum, reo non opponente, ex suo officio debet ab agendo repellere. Ioann. Andr.

3

Innocentius IV. in concilio Lugdunensi.

4

Pia consideratione statuit mater ecclesia, quod maioris excommunicationis exceptio, in quacunque parte iudiciorum opposita, lites differat, et repellat agentes, ut ex hoc magis censura ecclesiastica timeatur, communionis periculum evitetur, contumaciae vitium reprimatur, et excommunicati, dum a communibus actibus excluduntur, rubore suffusi ad humilitatis gratiam et reconciliationis affectum facilius inclinentur. Sed hominum succrescente malitia quod provisum est ad remedium tendit ad noxam. Dum enim in causis ecclesiasticis frequentius haec exceptio per malitiam opponitur, contingit interdum differri negotia, et partes fatigari laboribus et expensis. Proinde, quia morbus iste quasi communis irrepsit, dignum duximus communem adhibere medelam. Si quis igitur excommunicationem opponit, speciem illius et nomen excommunicatoris exprimat, sciturus eam rem se deferre debere in publicam notionem, quam infra octo dierum spatium, (die, in quo proponitur, minime computato,) probare valeat apertissimis documentis. Quod si non probaverit, iudex in causa procedere non omittat, reum in expensis, quas actor ob hoc diebus illis se fecisse docuerit, praehabita taxatione condemnans. Si vero postmodum, instantia durante iudicii et probationis copia succedente, de eadem excommunicatione vel alia excipiatur iterum et probetur: actor in sequentibus excludatur, donec meruerit absolutionis gratiam obtinere, iis, quae praecesserunt, nihilominus in suo robore duraturis; proviso,quod ultra duas vices haec non opponatur exceptio, praeterquam si excommunicatio nova emerserit, vel evidens et prompta probatio supervenerit de antiqua. Sed si post rem iudica-tam talis exceptio proponatur, exsecutionem impediet; sed sententia, quae praecessit, non minus robur debitum obtinebit, eo' tamen salvo, ut, si actor excommunicatus sit publice, et hoc iudex noverit, quandocunque, etsi de hoc reus non excipiat, iudex exs officio suo actorem repellere non postponat.

Cap. II.

5

Exceptio rei iudicatae per ecclesiasticum iudicem admitti debet in foro saeculari, et e converso. Ioann. Andr.

6

Bonifacius VIII.

7

Quum quidam saeculares iudices, dum coram eis excipitur de re per ecclesiasticum iudicem iudicata, in casu, quo ad eum pertinet cognitio de consuetudine vel de iure, recusent excipientes audire in derogationem iurisdictionis ecclesiasticae et contemptum: decernimus, ut per censuram ecclesiasticam ab iniquitate coerceantur huiusmodi, et ad admittendum exceptionem eandem, ubi alias de iure debet admitti, a locorum ordinariis compellantur. Similiter ecclesiastici iudices, si coram ipsis excipiatur de re per saecularem iudicem iudicata, exceptionem ipsam admittant in iis, quae animarum periculum non inducunt, per superiores suos, nisi fecerint, animadversione debita castigandi.

PrevBack to TopNext