Table of Contents
Scriptum
Prologus
Pars 1
Pars 2
Pars 3
Quaestio 1 : Utrum habitus theologicus sit practicus, vel speculatiuus.
Pars 4
Quaestio 1 : Utrum habitus ex Theologico studio acquisitus sit unus, vel plures.
Pars 5
Quaestio 1 : Utrum habitus Theologicus habeat pro subiecto Deum, sub ratione Deitatis.
Distinctio 1
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum beatus frui possit essentia praescindende ipsam conceptibiliter a personis
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum fruitio sit unicus, et simplex actus uoluntatis
Pars 3
Quaestio 1 : Utrum appetitus fruatur de necessitate vltimo fine per intellectum apprehenso.
Distinctio 2
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum Deus includatur infra conceptum entis, quem habet viator.
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum esse Dei sit aliquid per se notum.
Pars 3
Distinctio 3
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum unitas Dei possit ex creaturis demonstratiue concludi.
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum per rationem vestigij in creaturis reperti possit declarari Trinitas personarum.
Pars 3
Distinctio 4
Pars 1
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum in solo Deo praedicetur abstractum de concreto, vel econverso.
Distinctio 5
Quaestio 1 : Utrum essentia in Diuinis aliquo modo generet, aut generetur.
Distinctio 6
Quaestio 1 : Utrum Pater genuerit Filium voluntate, vel necessitate, vel natura.
Distinctio 7
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum posse generare sit aliqua potentia productiua, quae existat in Patre.
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum possint esse plures filij in Diuinis.
Distinctio 8
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum in omnibus aliis citra Deum, differas essentia, & esse.
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum solas Deus sit incommutabilis.
Pars 3
Quaestio 1 : Utrum pluralitas attributorum repugnet Diuinae simplicitati.
Pars 4
Quaestio 1 : Utrum in Deo sit aliquis modus compositionis.
Distinctio 9
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum possit euidenti ratione probari, quod in Deo sit generatio actiua, vel passiua.
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum generatio Filii mensuretur.
Distinctio 10
Quaestio 1 : Utrum procedat Spiritus sanctus, ut amor.
Distinctio 11
Quaestio 1 : Utrum Spiritus sanctus a Patre, et a Filio procedat.
Distinctio 12
Quaestio 1 : Utrum Spiritus sanctus emanet vniformiter a Filio, et a Patre.
Distinctio 13
Quaestio 1 : Utrum generatio, et spiratio sint alterius productiones rationis.
Distinctio 14
Quaestio 1 : Utrum processio temporalis sit proprietas Spiritus sancti.
Distinctio 15
Quaestio 1 : Utrum cuilibet personae competat mitti inuisibiliter, aut mittere.
Distinctio 16
Quaestio 1 : Utrum Spiritus sanctus visibiliter fuerit missus.
Distinctio 17
Pars 1
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum charitas possit augeri.
Distinctio 18
Distinctio 19
Pars 1
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum personae diuinae sint omnino coaequales.
Pars 3
Quaestio 1 : Utrum veritas secundum suam formalem rationem sit in anima, vel in rebus.
Distinctio 20
Quaestio 1 : Utrum potentia generandi sub omnipotentia includatur.
Distinctio 21
Quaestio 1 : Utrum dictiones exclusivae, vel exceptivae admittantur in diuinis.
Distinctio 22
Quaestio 1 : Utrum possit Deus proprie nominari, aut aliquo nomine designari.
Distinctio 23
Quaestio 1 : Utrum nomen personae significet in diuinis aliquid primae, aut secundae intentionis.
Distinctio 24
Quaestio 1 : Utrum numerus sit proprie, et formaliter in diuinis.
Distinctio 25
Quaestio 1 Vtrum significatum personae sit aliquid commune tribus, et plurificetur in eis.
Distinctio 26
Distinctio 27
Pars 1
Pars 2
Distinctio 28
Quaestio 1 : Utrum innascibilitas sit proprietas constitutiua patris.
Distinctio 29
Quaestio 1 : Utrum nomen principii significet notionem distinctam.
Distinctio 30
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum relatio sit in re extra absque operatione intellectus.
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum Deus referatur ex tempore relatione reali ad creaturam.
Distinctio 31
Distinctio 32
Quaestio 1 : Utrum sit concedendum, quod Pater, et Filius diligant se Spiritus sancto.
Distinctio 33
Quaestio 1 : Quod proprietates personales non sint ipsae personae, aut diuina essentia.
Distinctio 34
Quaestio 1 : Utrum essentialia nomina debeant appropriari personis
Distinctio 35
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum intelligere secundum suam rationem formalem vere, et proprie sit in Deo.
Pars 2
Pars 3
Pars 4
Quaestio 1 : Utrum Deus cognoscat singularia cognitione certa.
Pars 5
Distinctio 36
Pars 1
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum ideae sint in Deo.
Distinctio 37
Quaestio 1 : Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam, et potentiam.
Distinctio 38
Quaestio 1 : Utrum Deus praesciat contingentiam futurorum.
Distinctio 39
Quaestio 1 : Utrum immutabilitas diuinae praescientiae concludat contingentiam rerum, et e conuerso.
Distinctio 40
Distinctio 41
Quaestio 1 : Utrum sit aliqua causa vel meritum ex parte praedestinati vel reprobati
Distinctio 42
Pars 1
Quaestio 1 : Utrum sit ponenda in deo activa potentia executiva actionum quae sunt ad extra
Pars 2
Quaestio 1 : Utrum Deus vere et proprie sie omnipotens
Distinctio 43
Quaestio 1 : Utrum potentia Dei activa sit infinita intensive se virtualiter et vigore
Distinctio 44
Quaestio 1 : Utrum rerum universitatem Deus potuit facere meliorem
Distinctio 45
Distinctio 46
Quaestio 1 : Utrum ratio voluntatis vere et proprie sit in Deo
Distinctio 47
Quaestio 1 : Utrum voluntas Dei efficax semper et immutabiliter impleatur
Distinctio 48
Quaestio 1 : Utrum humana voluntas ex hoc solo sit recta quod est conformis voluntati divinae
Praeambulum
OPJNIO QVORVMDAM NON IDEM ESSE Personam, & essentiam, vel naturam, dicentium, et eandem essentiam non posse esse Patrem, & Filium, & Spiritum sanctum.
PRAEDICTIS autem adijciendum, & c. Postquam Magister comparauit proprietates ad essentiam, & personas, hic comparat essentiam ad personas. & circa hoc duo facit.
Secundo vero inquirit, vtrum possit de ipsis dici in obliquo. secunda ibi: Hic considerandum est. Circa primum duo facit.
Primo namque proponit errorem quorumdam, dicens, quod aliqui peruersi sensus homines, in tantam insaniam sunt prolapsi, quod dixerunt Dei naturam non esse hypostases, seu personas.
Secundo ibi: Dicentes. Inducit rationem eornm, quae talis est: si diuina essentia esset pater, & filius, eadem res esset pater, & filius, sed hoc dici non potest sine confusione personarum, ergo nec aliud poni potest.
Tertio ibi: Idemque testimonium. Inducit auctoritatem Hilarij, per quam suum errorem confirmat, dicit enim Hila. quod non est idem natura, & res naturae, sicut non est idem homo, & quod hominis est. & concludit, quod secundum hoc non est idem Deus, & quod Dei, sed res naturae sunt personae; Deitas vero est ipsa natura. ergo videtur, quod diuina essentia non sit ipsae personae.
Primo namque dat verum intellectum Hilarij. Secundo vero confirmat veritatem, oppositam praedicto errori.
Tertio quoque respondet ad rationem erroris. secunda ibi: Non ergo secundum corporales modos. tertia ibi: Nec tamen dimittemur. Circa primum duo facit.
Primo namque ex dictis Hilarij verum intellectum recolligit, dicens, quod ex verbis ipsius patet, quod spiritus sanctus est res patris, & filij, tamquam res naturae, & idem spiritus est na tura Dei. ex quo patet, quod non est distinguen dum in Deo inter naturam, & rem naturae, sed tantum in creaturis: nec intentio Hilarij est ista dicere, nisi de creaturis.
Secundo ibi: Ad naturam ergo. Ostendit hanc esse Hil. intentionem dicens, quod ex hoc patet, quod loquitur de creaturis, quia exempla ponit deipsis. quod enim addit, & secundum hoc non est idem Deus, & quod Dei est, non dicit Hilarius asserendo, sed tamquam absonum, concludendo, si quis de Deo velit ita sentire, sicut reperitur in creaturis.
Postmodum ibi: Non ergo. Confirmat Magister veritatem oppositam errori praedicto, indu cens auctoritatem Hilarij, qui dicit, quod ea, quae Dei sunt, vtpote personae, non aliud sunt, quam ipsae. Inducit etiam auctoritatem Augustini, quae superius posita fuit dist. 4. cap. 2.
Postmodum ibi: Non tamen diffitemur. Respondet ad rationem, per quam suum errorem praefati haeretici nixi sunt confirmare, dicens, quod licet essentia sit quid commune tribus personis, nihilominus sic est tres hypostases, aut personae, quod ipsae non tantum differunt secundum intel ligentiae rationem, immo suis proprietatibus naturae realis: & hoc confirmat auctoritate Augustini, posita super psal. 68.
Postmodum ibi: Hic considerandum est. Inquirit, vtrum essentia praedicetur in obliquo de personis. Et circa hoc duo facit.
Primo enim ponit dubium, dicens, quod con siderandum est, vtrum essentia comparetur ad personas in obliquo, ita vt possit dici essentia trium personarum, aut tres personae vnius essentiae, vel Deus trium personarum, vel tres per sonae vnius Dei.
Secundo ibi: In his locutionibus. Respondet Ma gister, quod in concedendo has propositiones consuetudo Sanctorum, & auctoritas est sequen da. non legitur autem in dictis Sanctorum haec propositio: Deus trium personarum. vel illa: Tres personae vnius Dei. & hoc factum est, quia videretur notari seruitus, vel subiectio personarum respectu Dei.
Postmodum ibi: Ex praedictis patet. Sequitur pars superius condiuisa, quia postquam Magister determinauit de nominibus essentialibus, & personalibus, hic determinat de nominibus significantibus substantiam, quae ex quadam appropriatione significant personas. Et circa hoc tria facit.
Primo enim dicit, quod potentia, sapientia, & bonitas significant substantiam, & tamen referuntur ex quadam appropriatione ad distinctas personas.
Secundo vero ibi: Id ergo. Magister huius appropriationis rationem assignat, dicens, quod patri appropriatur potentia, ne ex antiquitate impotens existimetur; filio vero sapientia, ne ex nouitate insipiens reputetur, spiritui sancto clementia, ne crudelis, aut rigidus putetur, quia spiritus nomen est inflammationis, & irae.
Tertio ibi: Hic non est praetermittendum. Magi- ster ex incidenti tractat de nomine Graeco, Homousion, & significat idem, quod vnius, eiusdenque substantiae. & idcirco hic interserit nomen illud, quia supradictum fuerat, quod potest catholice concedi, patrem, & filium vnius esse substantiae. dicit ergo, quod illud nomen est con tra Arrianos, auctoritate generalis Concilij introductum.
Postmodum ibi: Praeterea sciendum est. Sequitur vltima pars superius condiuisa, in qua tractat Magister de nominibus translatiue dictis de Deo, & dat regulam generalem, dicens, quod ratione similitudinis; considerata in creaturis, creaturarum aliquarum nomina possunt attribui in diuinis, vtpote speculum, splendor, caracter, figura. cauendum est tamen, ne insurgat aliquis erroneus intellectus. In fine vero conclu dit, quod haec sufficiant de sacramentis vnitatis, & Trinitatis: haec est sententia.
On this page