Prooemium

DISTINCTIO VIJ HIC QVAERITVR AN PATER POTVERIT, VELVOLVERII gignere Filium?

HIC solet. Hic in parte ista Magifij ster movet quaestiones de potentia generandi sive de virture, per quam fit generatio. Et duo facit: quia 1. quaerit, utrum potentia generandi sit in Patre? Secundo: utrum sit in Filio? Secunda ibi: Quaeritur. Cirea primum duo facit. Primo obiicit ad quaestionem, & solvit. Secundo adducit verba Augusti ni, quae videntur sonare contrarium. Ibi: Sed veliementer. Circa primum duo facit: quia primo movet quaestionem: utrum generare posse competat Patri? Et ostendit, quod non: quia tunc aliquid posset Pater, quod non posset Filius. Secundo ibi: Cui verfutiae solvit quod posse genera re non continetur sub omnipotentia: quia generare non est aliquid sed ad aliquid: sicut quia Filius non vult esse Pater, non vult aliquid, quod nolit Pater: quia esse Patrem non est aliquid. sed ad aliquid Tuc sequitur illa pars, Sed vehementer. In qua adducitverba Augustini, quae videmtur sonare cotrarium dicti. Et duo facit: quia primo facit, quod dictum est. Secundo arguit contra verba Augustini. Secunda ibi: Hic autem. Circa primum duo facit: quia pirmo adducit obiectionem Maximini, qui dicebat Filium impotentem: quia generare non poterat. Secund ibi Ad quod adducit solutionem Augustini quia Filius non genuit, non quia non potuit; sed quia non oporfuit: in quo videtur velle Aug. Cquod posse generare non sit proprium Patris, ut

videbatur Magister innuere. Deinde cum dicit, Hic autem obijcit contra dictum Aug. & tria facit: quia primo ostendit, Filium non posse gegenerare; quia si generaret, aliquam Personam Divinam generaret, sed non Patrem; quia innascibilis, nec se, quia nihil se ipsum generat: nec Spiritum Sanctum, qui nasci non potest. Secundo ibi: Quomodo igitur accipietur, ostendit se non esse sufficientem ad aperiendum intellectum Aug. Tertio cum subdit, Patest eigo sic, aperit verba Augustini secundum modum sibi possibilem, & ait quia non est intentionis Augustini quod Filius possit generare: sed non dicitur, quia non potuit: quia non repugnat potentiae; sed dicitur non oportuit: quia repugnat proprietati. Tunc sequitur illa pars, Quaeritur a quibusdaem. In qua quaerit, utrum haec sit vera, potentia generandi est in Filio? Et duo facit: quia primo facit hoc, quod dictum est. Secundo quaerit utrum sit vera opposita, quod Filius non habet potentiam generandi. Secunda ibi: Ila etiam cum dicitur. Circa primum duo facit: quia primo quaerit, quod dictum est, & solvit. Secundo obiicit contra determinata ibi: Sed centra hce.¬ Circa primum duo facit: quia primo quaerit utrum Pater sit potens generare natura, & utram huiusmodi potentiae sit in Filio? Secundo ibi: Ad quod. Respondet, quod Pater est potens generare natura, & quod illa eadem potetia, quae est in Patre, ut generet, est in Filio, ut genere¬ tur. Deinde cum dicit Sed contra. Instat & duo facit: quia primo instat: quia gignere, & gigni a non est idem, ergo posse hoc, & posse illud non erit idem. Secundo ibi: Hic distincuendum, sol vit, quod idem est posse gignere, & gigni ratione potentiae; non est idem ratione respectus.,

Tunc sequitur illa pars, ita, in qua quaerit, utrum haec sit vera, Filius non habet potentiam generandi. Et duo facit: quia primo dicit, Filium habere eandem potentiam, quam habet Pater; sed non habere eam cum illo respectu, quo habet eam Pater. Secundo ibi: Sicut dicitur Manifestat hoc per simile: quia Pater potest esse Pater, & vult esse Pater, & non Filius, & Filius potest & vult esse Filius, & non Pater: non tamen aliquam potentiam, vel voluntatem habet Pater, quam non habeat Filius, nec econverso: quia per illam eandem potentiam, & voluntatem, per quam Pater potest & vult esse Pater, Filius potest, & vult esse Filius. Et in hoc terminatur sententia distinctionis.